Michel Depuydt

Geplaatst 2 mrt. 2014 11:47 door Danny van Hecke   [ 2 mrt. 2014 12:08 bijgewerkt door Guy Vandyck ]
Zondag 9 maart wordt de Eizerse aanvoerder Michel Depuydt 50 jaar. De klasbak staat nog elke week aan de aftrap in vierde provinciale en vorig seizoen speelde hij zelfs nog een reeks hoger. "Ja ik ben nog jong. Er is wel verschil in snelheid en explosiviteit tov die jonge veulens (die jonger zijn dan mijn eigen zoon)  waarmee ik nu speel. Maar voor de rest staan we gelijk. Ik train nog elke week twee keer en ik doe mijn best. Er is concurrentie maar toch haal ik elke week de 11. Trainer Niko Debremaeker heeft het op dat gebied niet makkelijk. Elke week moet hij van zijn ruime kern een paar mensen teleurstellen, en aan mij tot nu toe nooit. Ik heb eigenlijk minder moeite om de trainer te overtuigen dat ik er nog sta dan aan mijn echtgenote. Want die gelooft niet altijd dat ik op mijn leeftijd op het veld nog mee kan. Bij het seizoensbegin had ik gezworen dat dit mijn laatste seizoen zou worden. Nu we zover zijn twijfel ik. Indien we naast de promotie zouden pakken doe ik er in vierde zeker nog een jaar bij. Promoveren we dan vrees ik dat mijn hoofdstuk Eizer voorbij is. Maar dan blijf ik zeker nog meetrainen en ga ik misschien met de vrienden in het zaterdagvoetbal aan de slag.  In mijn lange voetballoopbaan behaalde ik 10 promoties (titel en eindronde) binnen. Hopelijk pak ik dit seizoen mijn elfde. Als Stokkelnaar van een Vlaamse vader en Franstalige moeder ben ik door RWDM uit de Stokkelse jeugdploegen weggehaald. Als 16 jarige speelde ik bij de UEFA's onder trainer Boskamp. Polle Demesmaeker was onze beste speler. Mijn ouders zagen in dat ik voor een profcarrière tekort kwam en ik moest studeren. Ik lukte als burgerlijk ingenieur en zocht mijn sportieve heil in de lagere reeksen. Ik speelde een tijdje bij Vorst in bevordering, bij Wolvertem in P1 en daarna bij Scup Jette. We speelden in tweede en de legendarische manager De Schrijver maakte daar zijn opwachting. Die bracht telkens meer dan een halve ploeg eigen spelers mee en we stegen naar eerste. Maar toen was de kassa leeg en het sprookje uit. Via Stokkel en Wezembeek belandde ik meer dan 10 seizoenen geleden bij Eizer. Daar heb ik me altijd goed thuis gevoeld. Eerst met Jef Van Hecke en Fille Goossens, nu met Kevin Fluyt, Ken Latine en consoorten. Nog nooit ben ik naar Eizer tegen mijn zin gereden om er te trainen. Ik ben wel nog eens voor 2 seizoenen naar Huldenberg verhuisd waar ik via de eindronde ook nog een promotie vierde. Daarna keerde ik terug. Daardoor miste ik de eerste titel in Eizer maar was er wel bij in 2009 en ik hoop dat we onze sterke terugronde kunnen doorzetten tot het einde. En wat we dan zullen doen ? Dat zien we dan wel.