Onze Club‎ > ‎Historiek‎ > ‎

Eerste kampioenstitel bij KVBV


Wanneer we in de geschiedenis van onze voetbalclub een top 5 van de grootste momenten zouden maken dan is er die ene laatste zondag van april 1987 zonder enige twijfel bij. De reserven speelden die dag kampioen in hun reeks. De eerste ploeg had dan wel in 1974 en 1975 twee opeenvolgende titels behaald in het Sportverbond. Maar sinds de aansluiting bij de KBVB in 1976 was daar nog geen enkele ploeg in Eizer in gelukt.


De reserven deden het toch maar. Een paar jaren voordien was de reservenploeg vooral een ploegje met een voorbeeldige sfeer waarbij de spelers al dik tevreden waren wanneer ze erin slaagden één of twee ploegen achter zich te houden. Dat lukte wel, want Abstraat Tombeek en Moorsel konden we toch wel de baas. 


Maar Eizer groeide en gezien de eerste ploeg in een Leuvense reeks was terechtgekomen lag de kwaliteit van de tegenstanders een stuk hoger en aantrekkelijker. Dat sprak een aantal spelers van buitenuit wel aan en ook via Den Bloets zakten er een paar talenten naar Eizer af. Daardoor steeg de kwaliteit van de spelerskern en deden zowel de A ploeg als de reserven mee in de top 5 van het klassement. 


Opmerkelijke feiten :

- Normaal gezien stond de derby tegen Duisburg in februari op de kalender. Voor die match waren er heelwat geblesseerden en geschorsten en hadden we tegen Duisburg geen schijn van kans. Gelukkig kenden we toen een stevige winter en was er dat weekend een algemene afgelasting.


- De competities van jeugd en reserven eindigen altijd op 30 april. Nadien worden in deze reeksen geen wedstrijden meer toegestaan. Omwille van de strenge winter zou er één inhaalmatch na 30 april vallen en niet meer worden gespeeld. Uitgerekend de thuismatch tegen rode lantaarn Huldenberg. Ik kon mijn vader overtuigen om de match tegen Huldenberg op Pasen laten door te gaan. Gelukkig ging Huldenberg eveneens akkoord. Maar ... thuis tegen de rode lantaarn verloren we onze inhaalmatch met 0-1. Duisburg die hun inhaalmatch tegen VK Rode op donderdagavond hadden georganiseerd wonnen wel en sprongen over ons, waardoor we onze leidersplaats verspeelden en de slotmatch tegen Duisburg dus met één punt achterstand aanvingen.


- Carlo Charlier, zelf nog even speler dat seizoen had na het behalen van de titel voor iedere speler een fles champagne voorzien. Het weer was die dag vrij goed en de viering duurde tot na de match van de eerste ploeg. Albert Giets kwam goedgezind thuis en legde zich in de zetel. Een paar minuten later hoorde hij een knal, ging kijken en zag dat de stop van de fles was gesprongen. Hij was die fles vergeten uit zijn auto te halen en kon beginnen op te kuisen.

Bij de start van het seizoen 1986-87 was Etienne Vandenwayenberg in Eizer aan zijn vierde seizoen als trainer toe. Tienne zou dan wel 40 worden maar hij stond nog scherp en speelde zowel bij de A ploeg als de reserven nog regelmatig zijn match mee. 


Het seizoen begon zeker niet slecht voor onze B's. In een systeem waarin bij winst nog twee punten werden toegekend schoven we net onder de top 3 mee. Ik herinner onze eerste match nog thuis tegen Racing Hoeilaart, toch een topploeg. We waren met amper 10 spelers (waaronder ouderdomsdeken Leon Charlier die noodgedwongen meespeelde) en toch hielden we stand. Swa Sergeys (50 jaar ?) die kwam supporteren zag dat, vloog naar huis en verscheen wat later om nog een uurtje als elfde man mee te spelen. We pakten een punt en daarna ging het alleen nog beter. Ergens in oktober kwam er de topper in Duisburg en dankzij een paar opportunistische doelpunten van Louis Weenen wonnen we warempel de derby. We waren de ploeg van't stad geworden. 


Tijdens de winterstop stonden we opeens aan de leiding en hoezeer iedereen het ons moeilijk maakte hielden we stand. De slotmatch was ongelofelijk. Eizer telde één puntje minder dan Duisburg en moest zijn laatste match in Eizer winnen...tegen Duisburg. Nog nooit was er zoveel volk komen opdagen voor een match in Eizer, en voor bijna 200 toeschouwers wonnen we het onvergetelijke duel met 4-1. We waren kampioen.


Zowat elke speler van Eizer zal dat seizoen wel minstens één match zijn bijdrage hebben geleverd tot het behalen van de titel. Certitudes waren zeker de onlangs overleden doelman Gaston Caron, in de verdediging kapitein François Vandenwayenberg en Roger Vandevoorde. Op het middenveld klassebak Benny Devos en marathon man Edwig Cordemans. En vooraan werd nieuwkomer Louis Weenen topscorer. Louis was een radiofreak en schopte het later tot nieuwsjournalist bij Radio 1. Hij kwam van Abstraat Tombeek naar ons en ondanks zijn beperkte kwaliteiten werd hij topscorer. Ploegmaat (Hoeilander) Stef Vandenschrieck ging voor de match tegen Eendracht Hoeilaart even hun lokaal binnen (Sportecho) en zei op zijn gekende gemoedelijke manier: "Mannen, vandaag gaat ge in Eizer verliezen want ge gaat op gras moeten spelen en dat zijn jullie niet gewoon!" doelend op het slechte veld van Eendracht.


Precies 10 jaar later (dus 20 jaar geleden) herhaalden de reserven hun stunt door op de slotdag opnieuw van Duisburg te winnen en kampioen te worden. Dat jaar werd Eendracht Hoeilaart tweede. Maar winst was een must en van Duisburg kregen we nooit cadeaus al was hun tegenstand in 97 niet zo groot als we anders gewoon waren.